Bu makalede sekülerleşmenin intihar olgusu üzerindeki etkisi kurumsal din, melez maneviyat
ve anomi kavramları çerçevesinde incelenmiştir. Kurumsal din sadece teolojik bir sistem olmayıp
aidiyet, normatif değerler ve ritüellerle oluşan bir psikososyal koruma sistemidir. Sekülerleşme ile
mevcut yapının bozulmasıyla, birey anlam boşluğuna ve varoluşsal yalnızlıkla baş başa kalmıştır.
Sekülerleşme süreciyle din tamamen değerini yitirmemiştir, form değiştirmiştir. Bu form değişikliği
kurumsal ve toplumsallıktan, bireysel ve melez formlara evrilmiştir. Melez form, genellikle doğunun
meditatif pratiklerini modern psikolojiyle harmanlayıp modern insanın anlam arayışına ve varoluşsal
krizlerine anlam vermeye çalışmıştır. Ancak melez maneviyat, eklektik ve bireysel yapısından
dolayı geleneksel koruyucu faktörlerin etkisini ikame edememektedir. Bu durum protez maneviyat
tehlikesini ortaya çıkarabilmektedir. Protez maneviyat, bireyin içsel sancısını veya kaygısını dışarıdan
sağlanan araçlarla tanımlamaya çalışmasını ifade etmektedir. Bu bağlamda performansa dayalı
spiritüalizm de huzursuzluğunu örtme çabası olarak işlev görmektedir. Bireyi koruyanın salt teolojik
öğretiler olmayıp toplumsal aidiyet, anlam ve ritüeller olduğu da görülmektedir. Bu bağlamda intihara
yönelik müdahale, modern bireyin sosyal aidiyetini sağlayarak anlam üretmesini sağlamaktadır.
This article examines the impact of secularisation on the phenomenon of suicide within
the framework of the concepts of institutional religion, hybrid spirituality and anomie. Institutional
religion is not merely a theological system, but a psychosocial support system comprising a sense of
belonging, normative values and rituals. With the breakdown of the existing structure brought about
by secularisation, the individual is left to face a void of meaning and existential loneliness. Through
the process of secularisation, religion has not entirely lost its value; rather, it has undergone a transformation.
This transformation has shifted from institutional and communal forms to individual and
hybrid forms. The hybrid form has generally sought to make sense of the modern individual’s search
for meaning and existential crises by blending Eastern meditative practices with modern psychology.
However, due to its eclectic and individualistic nature, hybrid spirituality cannot replace the
influence of traditional protective factors. This situation may give rise to the danger of ‘prosthetic
spirituality’. It is also evident that what protects the individual is not merely theological teachings,
but social belonging, meaning and rituals. In this context, intervention regarding suicide facilitates
the production of meaning by providing the modern individual with a sense of social belonging.
