Bu çalışmada, yeni dinî akımların geleneksel dinî yapılardan farklı olarak modern dönemin
izlerini taşıdığı gerçeği üzerinde durulmuştur. Araştırmada sembol üretimi, ritüel paylaşımı, toplumsal hareket ve temsiliyet gösterimi bu akımların öne çıkan özellikleri olarak betimlenmektedir. Bu
çerçevede yeni dinî temsillerin, bireysel ve toplumsal zeminde modernitenin karakteristik unsurlarını deneyimleyerek melez örüntülerle ilerlediği vurgulanmaktadır. Modernleşmenin ilk dönemindeki
dinden bağımsızlaşma çabaları, özellikle İkinci Dünya Savaşı sonrasında, beklenenin aksine dinin
yeni biçim ve anlamlarla geri dönüşüne tanıklık edilmiştir. Bu dönüşümün, kutsalın tecrübe edilme
biçimleri açısından geleneksel dinî kurum ve yapılarla hem benzer hem de farklı nitelikler barındırdığı ileri sürülmektedir. Çalışmada, söz konusu güncel durumun eklektik doğasına “yamalı bohça”,
“banal din”, “seküler maneviyat” ve “seküler tarikat” gibi olgusal kavramsallaştırmalarla dikkat
çekilmiştir. Bu yeni dinî yönelimlerin hızla çeşitlenmesinde ve dönüşmesinde medyanın üstlendiği
rol de göz ardı edilmemiştir. Sonuç olarak çalışma; sembol, ritüel, hareket ve temsiliyet olguları üzerinden sınırlandırılarak, yeni dinî temsillere giriş niteliğinde özgün bir kavramsal çerçeve sunmayı
amaçlamaktadır.
This study emphasizes that new religious movements, distinct from traditional religious
structures, bear the traces of the modern era. In the research, symbol production, shared rituals, social
movements, and representation are depicted as the prominent characteristics of these movements.
Within this framework, it is highlighted that new religious representations progress through hybrid
patterns, experiencing the characteristic features of modernity on both individual and social levels.
The efforts of early modernity to detach from religion resulted, contrary to expectations especially
in the post-World War II period, in the return of religion with new forms and meanings. It is argued
that this transformation possesses both distinct and similar characteristics compared to traditional religious institutions and structures regarding the experience of the sacred. The study draws attention
to the eclectic nature of this current phenomenon through empirical conceptualizations such as “patchwork,” “banal religion,” “secular spirituality,” and “secular orders.” Furthermore, the role played
by the media in the rapid transformation and diversification of these new religious orientations is
not overlooked. Consequently, by limiting its scope to the concepts of symbol, ritual, movement, and
representation, the study aims to provide an introductory conceptual framework for new religious
representations.
